ξεχάστηκα...

Κυριακή, 10 Ιουλίου 2011

...στου απομεσήμερου
τη λάγνα τη ραστώνη

τι βάλσαμο κι ετούτο αλήθεια

να στέκει πλάι
άεργη η φωνή  
που όλο κομματιάζει  
- τάχα για να γνωρίσει

να υπάρχω έτσι 
απλά
απλούστατα
και μόνο γιατί 
μου εδώθη ανάσα


(φωτο: απομεσήμερο στο Αγκίστρι)
(μουσική: Πικροθάλασσα - Χαϊνηδες)

8 είδαν.. άκουσαν.. είπαν:

D.Angel είπε...

Μακάρι να ξεχνιέσαι έτσι πάντα!
Φιλιά πολλά

Αναστασία είπε...

Πως να μην ξεχαστείς με τέτοια ομορφιά γύρω σου! Χάνεσαι....

Margo είπε...

Αν ήταν και ο ήχος εδώ, θα ξεχνιόμασταν ομαδικά:)
Γαλήνιο τοπίο, απουσία ανθρώπων τουλάχιστον όσο μπορούμε να δούμε, το απαλό κυματάκι να χαϊδεύει τα αυτιά, ίσως και κάποια τζιτζίκια να συνοδεύουν τραγουδώντας και αυτό το πρασινογάλαζο της θάλασσας βάλσαμο!

Όμορφη βδομάδα εύχομαι Ελένη μου.. σε φιλώ!

ΛΥΧΝΟΣ ΚΑΙΟΜΕΝΟΣ είπε...

στίχοι, εικόνα, μυρουδιά θάλασσας και καλοκαιριού ισάξια παλεύουνε!

μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

D.Angel

από το στόμα σου και στο σωστό αυτί!!

μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Αναστασία
και τι πολύτιμα αυτά τα χασίματα... ανάσες!

μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

margούλα
ακριβώς μα ακριβώς όπως τα περιγράφεις - άλλωστε κάτι ξέρεις από ακροθαλασσιές υποπτεύομαι :))
περσυνή βέβαια η εικόνα γιατί φέτος ούτε ζωγραφιστή ακόμα δεν την έχω δει τη θάλασσα, που θα πάει όμως...

καλή εβδομάδα κι από μένα, έστω και λίγο καθυστερημένα!

μια φορα κι εναν τρελο... είπε...

Λυχαναράκι

είθε να καλοκαιριάσει και να ανοίξουν επιτέλους τα παραθύρια.

όμορφό σου βράδυ

Δημοσίευση σχολίου