πατρίδα

βαθιά στο σοβά εχάρεξες με το νύχι:

"κακοποιημένη Άνοιξη

ποτέ μη ξαναρθείς"

από ψυχή στο λέω, άκουσε...

λιανό το μπόι μου να ξέρει

αν ήτανε που μάτωσε το δάχτυλο

ή αν των χνώτων η 'γρασιά 

εκύλησε στου τοίχου τη σχισμάδα

κι εγίνηκε στάλα άλικη

στάλακας στο πρεβάζι.

πρεβάζι που στον κόρφο του

πεισματικά ουρανό

θωπεύει ακόμα

 και φως...

'κείνο το Φως που μ΄έμαθε τα χρώματα

στο βλέφαρο να στήνω

και που έντυσε τα χώματα

προσμένοντας εμένανε 

επάνω τους να χτίσω 

ότι κάποιοι άλλοι κάποτε πατρίδα το φωνάξανε

(φωτο: εγκατελελειμένο αρχοντικό στο Πήλιο)

(μουσική: The Fletcher Memorial Home - Pink Floyd)

μνήμη

"...Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχτείτε.

Υποταχτήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.

[...] Μας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.

Εγκαταλείψαμε τη ζωή μας και βρήκαμε τη στάχτη.

Βρήκαμε τη στάχτη.  Μένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας, τώρα που δεν έχουμε πια τίποτα.  Φαντάζομαι, εκείνος που θα ξαναβρει τη ζωή, έξω από τόσα χαρτιά, τόσα συναισθήματα, τόσες διαμάχες και τόσες διδασκαλίες, θα είναι κάποιος σαν εμάς, μόνο λιγάκι πιο σκληρός στη μνήμη.  Εμείς δεν μπορεί, θυμόμαστε ακόμη τι δώσαμε.  Εκείνος θα θυμάται μονάχα τί κέρδισε από την κάθε του προσφορά.  Τι μπορεί να θυμάται μια φλόγα;  Α θυμηθεί λίγο περισσότερο απ' ότι χρειάζεται σβήνει, α θυμηθεί λιγότερο απ' ότι χρειάζεται σβήνει.  Να μπορούσε να μας διδάξει, όσο ανάβει, να θυμόμαστε σωστά..."

Γ. Σεφέρης - "Ο Στρατής Θαλασσινός περιγράφει έναν άνθρωπο"

(φωτο: γωνιά στον Εθνικό Κήπο στην Αθήνα)
(μουσική: Dead can dance - The Summoning of the Muse)

το νύχτωμα στη θάλασσα

στο τσάκισμα του κύματου 

απύθωσα το κορμί μου

να συλλαβίσει αργά αργά

τον πόνο και τον έρωτα

σκοτείνιασε ο πόνος μου

κι ο έρωτάς μου νότισε

θέλει Ψυχή η θάλασσα

και το σκοτάδι επίσης...

(μουσική: Ήτανε μια φορά - Στ. Ξαρχάκος, Ν. Ξυλούρης)

πιστεύω...

ΠΙΣΤΕΥΩ εις έναν Άγιο Ελεύθερο Άνθρωπο, αποφυλακισμένο από τα δεσμά του φόβου

και στον άγνωστο παράγοντα που γεννάει την Φαντασία του ΠΙΣΤΕΥΩ

ΠΙΣΤΕΥΩ σε μια γυναίκα που μπορεί δαγκώνοντας το μήλο, στην κόλαση να δει έναν παράδεισο

και στο κάθετι που βλέπω που ακούω που μαντεύω που αγαπώ ΠΙΣΤΕΥΩ

και με χρώματα που κάνουν αντίθεση στο σκούρο φόντο του ρεαλισμού, τι σημαίνει Κυριακή ΠΙΣΤΕΥΩ

και σε μια φωτιά που σιγοκαίει στην καρδιά στον αιώνα τον άπαντα 

ΠΙΣΤΕΥΩ

(τα λόγια τα έκλεψα από εδώ)

(μουσική: Madrugada - Look away Lucifer)

η στεριά της ψυχής μας

"...Γράφει η προπέλα φεύγοντας ξοπίσω "σε προδίνω"
κι ο γρύλος το ξανασφυράει στριγγά του τιμονιού
Μη φεύγεις. Πες μου, το 'πνιξες μια νύχτα στο Λονδίνο
ή στα βρωμιάρικα νερά κάποιου άλλου λιμανιού;

Ξυπνάν οι ναύτες του βυθού ρισάλτο να βαρέσουν
κι απέ να σου χτενίσουνε για πάντα τα μαλλιά.
Τρόχισε κείνα τα σπαθιά του λόγου που μ' αρέσουν
και ξαναγύρνα με τις φώκιες πέρα στη σπηλιά

Τρεις μέρες σπάγαν τα καρφιά και τρεις που σε καρφώναν
και συ με τις παλάμες σου πεισματικά κλειστές
στερνή φορά κι ανώφελα ξορκίζεις τον τυφώνα
που μας τραβάει για τη στεριά με τους ναυαγιστές"

(Εσμεράλδα - Νίκος Καββαδίας)

(μουσική: Θ. Μικρούτσικος)

σσσ....

κι έτσι το βλέμα

στόμα γίνηκε

κυοφορώντας 

λέξεις άηχες

κι υγρές 

(φωτο: δυσπρόσιτο σημείο στον ποταμό Λούσιο)

(μουσική: Λίμνη των κύκνων - Π. Τσαϊκόφσκι)

ευχή

είθε τα ιερά μας

ανέγγιχτα

στην κοσμοχαλασιά

απάτητα...

(φωτό: χειμώνας στην χιονισμένη πλατεία των Μαγουλιάνων)

(μουσική: Lullaby - G. Bregovic)

λεπρικον

τα λέπρικον είναι παπουτσήδες, γι' αυτό και καμαρώνουν για τα παπούτσια τους που συνήθως είναι μαύρα και πολύ γυαλιστερά με αστραφτερές ασημένιες αγκράφες.
είναι πλάσματα μοναχικά και τα βρίσκουμε πάντα μόνα - συνήθως να φτιάχνουν παπούτσια καθισμένα κάτω από ένα χελιδονόχορτο.  ζουν σε κοιλώματα μέσα στη γη ή ανάμεσα στις ρίζες αρχαίων δέντρων.
συσσωρεύουν θησαυρούς, αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν τους είναι και πολύ χρήσιμοι.
ξέρουν ωστόσο πόσο άπληστοι είμαστε εμείς οι άνθρωποι κι αυτό τους δίνει την ευκαιρία να επιδοθούν στην αγαπημένη τους ασχολία - να μας σκαρώνουν φάρσες....

(Λέπρικονς: φημισμένα ξωτικά της Ιρλαδίας.  κάτι ανάμεσα σε νάνους και ξωτικά.  έχουν όψη γερόντων με μακρόστενα πρόσωπα και μακριές γκρίζες γενειάδες.  τρελλαίνονται να παραπλανουν και να πειράζουν τους ανθρώπους, ιδιαίτερα όσους χρειάζονται ένα μαθηματάκι)

συρματόπλεγμα

τι άραγε ποτέ γεννήθη

δίχως μια στάλα αίμα για σπονδή;

είτε ψυχής

είτε κορμιού

(μουσική: Animals - The house of the Rising Sun)

αντ-αλλαγές

με χρώματα αντάλλαξα

όλα μου τα φευγιά

με τις γραμμές μόνο 

τσακώνομαι ακόμα

(φωτό: ποταμός Μυλάωντας)

(μουσική: Δ. Παπδημητρίου - Ερωτική νοσταλγία)

λιμάνια

ω φλόγα δυνατή

που ερωτικά καλείς τον άνεμο

λαχτάρησες ποτές σου 

άραγε λιμάνι

ή απ' το οκνό το δέρμα της σκουριάς 

απόστρεψες το βλέμα

στρέφοντας την πυξίδα σου 

στων ναυαγίων τους δρόμους

άλλωστε 

λιμάνια στ' αλήθεια 

δεν υπάρχουν

(φωτο: λιμάνι Πρέβεζας)

(μουσική: Storm - A. Vivaldi)

η παρέα του καραγκιόζη

"ο δράκος είναι εκεί

και θα 'ναι κι αύριο και μεθαύριο

με το στόμα ανοιχτό

ξερογλύφεται... τον βλέπετε;

είδε που σκότωσαν την παρέα του καραγκιόζη

και περιμένει,..."

(απόσπασμα από το "Μεγάλο μας Τσίρκο" - Ι. Καμπανέλλης)

το τοπίο ήταν απλό...

τούτες τις ώρες θα μου 'λεγες:

"ο πόνος ο ανθρώπινος δε φτάνει

και τα χαμένα δάκρυα στην νυχτωμένη αμμουδιά

δεν πρόκειται ποτέ να στήσουν μπρός μας 

δρόμους και πολιτείες

μόνο χαράδρες στο μέτωπο ανοίγουν..."

το τοπίο λοιπόν, ήταν απλό

λίγες πέτρες

λίγα δέντρα
στο φως αναλυμένα

και δυο χούφτες ανταριασμένη θάλασσα

(μουσική: The Old Ways - Loreena Mac Kennitt)

(φωτο: παραλία Λυγιάς)

φόβος

εφιάλτες

μόνη συγκομιδή

απ' τη σπορά του φόβου

(27 Φεβρουαρίου 1943:ο Κ.Παλαμάς -με τον θάνατό του -καταφέρνει να σπάσει τον τρόμο της κατοχικής Αθήνας.  Στην κηδεία του γίνεται συλλαλητήριο και ψέλνεται ο Εθνικός Ύμνος εν μέσω γερμανικής κατοχής) 

(φωτο: άγαλμα του Κ. Παλαμά έξω από τo πολτιστικό κέντρο στην Αθήνα)

(μουσική-στίχοι: Φόβος - Μ. Χατζηδάκις

                                                                                              Τα παιδιά κάτω στον κάμπο -Μ. Χατζηδάκις-Ν. Γκάτσος)

βλέπω

η αληθινή μου όραση

μονάχα ότι

κάτω απ' το κλειστό το βλέφαρο

κρατήθη 

κι ιστορεί

(φωτο: αντανάκλαση σε συντριβάνι στη Ζάτουνα)

(μουσική: Σερενάτα για την σεξουαλική απουσία- Μ. Χατζηδάκις)

"...θα γίνεις δικιά μου..."

... και τι θεϊκή τρέλα 

να ψάχνεις μες στην άπνοια

την τελειότητα της θύελλας...

όπως κι ο ποιήτης θα το 'λεγε:

"η ψυχή μας αλλιώτεψε"

(φωτο: βασίλεμα στην Αθήνα)

(μουσική: Όμορφη πόλη - Ξ. Καραθανάση - Μ. Θεοδωράκης)

"...κάτω απ' το πλάγιασμα της βροχής..."

 

...κράτησα τη ζωή μου
ταξιδεύοντας ανάμεσα σε κίτρινα δέντρα,
κάτω απ'το πλάγιασμα της βροχής
σε σιωπηλές πλαγιές φορτωμένες
με τα φύλλα της οξιάς
καμιά φωτιά
στην κορυφή τους βραδιάζει.

 

(Γιώργος Σεφέρης - Επιφάνεια)

(μουσική: Francisco Tarrega - Recuerdos del la Alhmbra)

η μνήμη του χρυσόψαρου

άλλο μνήμων

άλλο μνημονίων

(φωτο: λιμνούλα στην Ικαριά)

(μουσική: In the death car - Arizona Dream)

μια χούφτα φθινόπωρο

ή μ' άλλα λόγια

Τέλους κι Αρχής αλισβερίσι

(φωτο: μαζεύονταςτα φύλλα στον κήπο για λίπασμα)

(μουσική: Zbigniew Preisner - The Secret Garden Theme)

ο δρόμος μου

σπέρνω Ζωή

Ψυχή ζυμώνω

αλλιώς πως θε να υπάρξω;

(φωτό: η κυρα-Βάσω ζυμώνοντας το ψωμί της)

(μουσική: Γλυκό ψωμί, Αστραπόγιαννος - Μίμης Πλέσσας)

πίσω απ' το τζάμι

Πάντα διψᾶς - ὅπως διψάει τὸ πρωτοβρόχι
Στεγνὴ καλοκαιριὰ - τὸ βλογημένο σπίτι,
Καὶ μία κρυφὴ ζωὴ σὰ δέηση ἐρημίτη,
Ἀγάπης κι ἀρνησιᾶς ζωούλα σὲ μία κώχη.
Διψᾶς καὶ τὸ καράβι ποὺ τὸ πέλαο τὄχει

Κι ὅλο τραβάει μὲ τὰ πουλιὰ καὶ μὲ τὰ κήτη,
Κ᾿ εἶναι μεστὴ ἡ ζωή του μ᾿ ὅλο τὸν πλανήτη...

Καὶ τὸ καράβι καὶ τὸ σπίτι σοῦ εἶπαν: «Ὄχι!
Μήτε ἡ παράμερη εὐτυχιὰ ποὺ δὲ σαλεύει,
Μήτε ἡ ζωὴ π᾿ ὅλο καὶ νέα ψυχὴ τῆς βάνει
Κάθε καινούργια γῆ καὶ κάθε νιὸ λιμάνι...
Μόνο τὰ᾿ ἀλάφιασμα τοῦ σκλάβου ποὺ δουλεύει...
Σέρνε στὴν ἀγορὰ τὴ γύμνια τοῦ κορμιοῦ σου,
Ξένος καὶ γιὰ τοὺς ξένους καὶ γιὰ τοὺς δικούς σου».

("Αγορά" - Κωστής Παλαμάς, 1896)

(μουσική: How i wish you were here - Pink Floyd) 

τρύγος

 

 στα πρέπει που εβύζαξε τ' όνειρο να τρανέψει

ετρύγησε Αλήθεια η ψυχή μου

(φωτο: απόγευμα στο έβγα της Στεμνίτσας)

(μουσική: Zombie - Cranberries)

λευτεριά στα όνειρα

κι όμως....

(φωτο: Πλάκα)

(μουσική: Δημοσθένους λέξις - Σαββόπουλος)

ισορροπία

εδώ

πασχίζοντας

τις μέσα μου ροπές

να φέρω ίσα

(μουσική: The sea of the irish dream - Beltaine)

ανατριχίλα

δέος ψυχής

σ΄ ανατριχίλα κορμιού ιστορημένο

και να ορθά εμπρός μου

τα ιερά του κόσμου ετούτου

προσκυνώ....

(φωτο: κορυφή στα Τζουμέρκα)

(μουσική: Περδικά μου πλουμισμένη - Δ. Μητσοτάκης (διασκευή))

βασίλεμα

σ' ότι επλάστηκε 

για να γενεί αγκάλη

είθε ταξίδι ταπεινό

να 'ναι το πέρασμά σου

είθε το πόδι σου

γλάρου πατημασιά ν' αφήσει

και του αγέρα το ιερό σημάδι

όχι του ιερόσυλου 

την ξυπασμένη ανάσα

(μουσική: Τ' αστέρι του Βοριά - Μ. Χατζηδάκις)

χρωματιστό σκοτάδι

ποια νύχτα 

φέρνει το σκοτάδι;

μες στη ζωή μου έμαθα 

πως μόνο η ματιά

-ψυχής μου στερνοπούλι - 

τα χρώματα τα σφάζει...

... μονάχα αυτή

(φωτο:  στο "έμπα" της Λευκάδας)

(μουσική: Frazey Ford - One more cyp of coffee)

"summertime and the living is easy..."

το φως σαϊτεψε τ' απομεσήμερου τους ίσκιους

αλλιώς τώρα το μπόι μου πρέπει να λογαριάσω

πέρα απ' τον τόπο που έπιανε η σκιά μου

(φωτο: Γιαλισκάρι - Ικαρία)

(μουσική: Summertime - Billie Holiday)

ξεχάστηκα...

...στου απομεσήμερου

τη λάγνα τη ραστώνη

τι βάλσαμο κι ετούτο αλήθεια

να στέκει πλάι

άεργη η φωνή  

που όλο κομματιάζει  

- τάχα για να γνωρίσει

να υπάρχω έτσι 

απλά

απλούστατα

και μόνο γιατί 

μου εδώθη ανάσα

(φωτο: απομεσήμερο στο Αγκίστρι)

(μουσική: Πικροθάλασσα - Χαϊνηδες)

κρυφτό

κρύφτηκα μες στα χρώματα

και φτου ξε-λευτερία         

(φωτο: βόλτα στο δάσος)

(μουσική: Concerning Hobbits - The Fellowship of the Ring soundtrack)                                   

οχι

"όχι"

'κει που η ψυχή 

σκούζει 

φωλιά

για να φυλάξει

(φωτο: πλατεία Συντάγματος 29/6/2011)

(μουσική: Πως να σωπάσω μέσα μου - Ν. Ξυλούρης)

παιδική ανάμνηση

γαλήνη ο χρόνος άραγε

στις μέσα μου σπηλιές;

ή μόνο σαν τ' αγρίμι 

αποκοιμιέται στο καρτέρεμα;

(φωτο: η πόρτα στο καλύβι που έφτιαξε ο πατέρας μου στον γερο-έλατο από κάτω)

(μουσική: Μέρα μέρωσε - Νέαρχου Παραπλους , Μ. Πασχαλίδης)

ανοίγοντας

και ξάφνου 

κάπου εκεί περπατώντας

ένα παράθυρο

αρκεί...

(φωτο: παράθυρο στον εθνικό κήπο)

(μουσική: Ν. Παπάζογλου - Στιγμές)

οδεύω

τον δρόμο μου κρατώ

σε πείσμα των καιρών

(μουσική: Nocturne - Secret Garden)

αγκάλη

ότι από μένα αγκάλιασες

εγέννησε 

απάνω στο στρογγύλεμα

ότι μονάχο απόμεινε

στέρφο

με τους καιρούς εχθρεύεται

(φωτο: με τη βάρκα απέναντι από τα Μέθανα)

(μουσική: 'Ελα πάρε με - Γ. Χαρούλης)

το σπίτι μου

καφέ ή γλυκό τριαντάφυλλο;

κόπιασε...

με νοικοκύρη κόπο

(φωτο: πεζόδρομος Τσαμαδού Εξάρχεια, περιμένοντας τον σκουπιδιάρη)

(μουσική: Πάτωμα - Τάνια Τσανακλίδου)

φως πρωινό

ακόμα στην αγκάλη σου 

τα θάματα κρυμμένα

(μουσική: Lady in Black - Ensiferum - Uriah Heep)

ας

ποτέ δεν έμαθα

κι ούτε ποτέ θα μάθω

αλλά στ' αλήθεια ξέρω...

(μουσική: Ας ερχόσουν για λίγο - Δανάη)

πρωινό

πόσες αλήθεια οι γωνιές

που θα 'ρθει 

για να σε συνταντήσει

η μέρα

βάλτη 'νε στον κόρφο σου

ο μόνος τόπος είν' αυτή

(μουσική: Κάθε τρελό παιδί - Ντανωνάκη, Χατζηδάκις)

σκουριά...

...του χρόνου δέρμα αιμάτινο

ανάσα την ανάσα οξειδώθηκε

στο ψέλισμα 

"σε αφήνω"

(φωτο: μεντεσές από πεταμένη πόρτα στο παλιό σπίτι της γιαγιάς)

(μουσική: Ο τόπος μας είναι κλειστός - Πασπαλά, Μαρκόπουλος, Σεφέρης)

...τη μοναξιά θα στρίψουμε τσιγάρο για το δρόμο...

ιστός για να σε παγιδέψει;

ή

δρόμος για να τον ψηλαφίσεις;

(μουσική: Μάνθος Αρμπελιάς - Αδερφέ μου)

καλή σου νύχτα

μα υποσχέσου μου...

ότι στο πρώτο φως 

του ύπνου το ξενίτεμα
θα σβήσει
κι εμένα έρωτα ξανά θα με φωνάξεις

(μουσική: Vaya Con Dios - One silver dollar)

μαζί

"...ζωή που δε μοιράζεται

είναι ζωή κλεμμένη..."

                                                             (Στ. Σπανουδάκης)

(μουσική: Δυνάμεις του Αιγαίου - Φύσηξε αέρας)

νεραϊδότοπος

... κι άξαφνα 

πύλη το γύρισμα του δρόμου...

ευλογημένος να 'σαι

αφού τα ξωτικά  

για σύντροφο σε είπαν

(μουσική: Bukharian - Black Ox Orkestar)

σφιχτά

δεν έχω καλύτερο από το όταν μου κάνουν δώρο μια φωτογραφία

είναι σα να μου χαρίζουν μια στιγμή, μια ανάσα, ένα "τώρα" που σε τίποτα δε βρίσκω να διαφέρει από το "πάντα"

ετούτη την φωτογραφία είναι λίγος καιρός τώρα που μου τη δώσαν

και από την πρώτη ματιά την κράτησα σαν απ' τις πιο δυνατές που έχει τύχει να δω

βαθύς και απέραντα πλατύς ο δρόμος που μου ανοίγει σαν την κοιτώ

ετούτη επέλεξα για να χαιρετήσω - όχι για πολύ ελπίζω - τον τόπο αυτό, περίεργο αλλά σαν "τόπο" τον είχα πάντα στο μυαλό μου, που αγαπάω πολύ

για λίγο ο φακός θα ντυθεί τη θήκη του

(μουσική: Struggle for pleasure - Wim Μertens - Μαυρουδής, Μάργαρης)

σάββατο βράδυ

μια τρύπα φως 

σαν όαση 

να σκίζει την ομίχλη

που ετύλιξε τα μέρη π' αγαπώ

και ένα αηδόνι από μακριά...

(φωτό:χθες βράδυ στην έρημη Βυτίνα)

(μουσική: Saved - Αλκίνοος Ιωαννίδης)