η καλημέρα που δεν είπαμε...

 .

Το παράθυρο κλειστό.

Μόνο ήλιο αφήνει στα σεντόνια...

ζέστη παρήγορη γλυκειά

χάδι σ' ότι απ' το κορμί εκεί απόμεινε

Λεπίδι η θάλασσα κι ο ουράνος στην κόψη

παλεύοντας 

το γύρισμα της μέρας να ζυγιάσει.

Κι εγώ

 εκεί στ' ανάμεσο

δίχως δικό μου τόπο

ζηλεύοντας το κάτοπτρο

που γίνηκε για μια στιγμή

αλήθεια...

(φωτο: ξημέρωμα στη Μονεμβασιά)
μουσική: Είναι στιγμές - Όναρ)

Αντανάκλαση

Αχ αεράκι.... στάσου.  

Και την ανασεμιά σου αλάργεψε.

Άσε το βλέμα να χαθεί

στα χρώματα τα χίλια.

Άσε την πόρτα ανοιχτή

στους κόσμους τους παράλληλους

τρύπα για να τρυπώσω

Για λίγο μόνο.

Κι ύστερα φύσα, όσο θες 

και σπάσε τους καθρέφτες

(φωτο: στον ποταμό Μυλάωντα, στο Μαίναλο)

(μουσική:  Παραμύθι χωρίς όνομα - Χορός - Μάνος Χατζηδάκις)

.