η καλημέρα που δεν είπαμε...

 .

Το παράθυρο κλειστό.

Μόνο ήλιο αφήνει στα σεντόνια...

ζέστη παρήγορη γλυκειά

χάδι σ' ότι απ' το κορμί εκεί απόμεινε

Λεπίδι η θάλασσα κι ο ουράνος στην κόψη

παλεύοντας 

το γύρισμα της μέρας να ζυγιάσει.

Κι εγώ

 εκεί στ' ανάμεσο

δίχως δικό μου τόπο

ζηλεύοντας το κάτοπτρο

που γίνηκε για μια στιγμή

αλήθεια...

(φωτο: ξημέρωμα στη Μονεμβασιά)
μουσική: Είναι στιγμές - Όναρ)