Μια φορά κι έναν (τρελό) καιρό...

.

...ήταν ένας μικρός, μικρούτσικος καλικαντζαράκος.  Καλόκαρδος και γελαστός.

Ανέμελα τριγύριζε και πείραζε τους πάντες.  Έκανε ένα σωρό διαολιές,  γελούσε με την καρδιά του και λάτρευε τις τούμπες - τις ανάποδες δε, ακόμα περισσότερο.

Πατρίδα του ήταν της γης ετούτης τα πιο βαθιά σκοτάδια.  Αυτά που είναι καλά στα σπλάχνα της κρυμμένα και που ποτέ - μα ποτέ - το φως δεν τα συνάντησε.  Εκεί περνούσε τη ζωή του κι εκεί ήταν που οι μέρες του κυλούσαν.

Ερχόταν όμως κι εκείνη η φορά - μια τον κάθε χρόνο - που το στήθος του φούσκωνε από ανυπομονησία κι η καρδιά του χτυπούσε σαν τρελή.  

Ναι ναι, κάθε τέτοια εποχή, θαρρώ, έφτανε η στιγμή.  Η μεγάλη η στιγμή: να βγει στο Φως.

Κι ενώ τ' αδέρφια του εκάμανε τις σκανδαλιές του κόσμου όλου, αυτός εσήκωνε το βλέμα ψηλά στον ουρανό.

Και γέμιζαν τα μάτια του μ' αστέρια....

(φωτο:  από το "μαγικό" μου δέντρο)

(μουσική:  Terpsichore - Michael Praetorius, 15ος - 16ος αιώνας)




.